“Alweer een baan die de mist in gaat” denk ik, terwijl ik hard naar het Sprookjesterras hol om een foto te maken. Ik ben erachter wat dat geluid was, wat ik al een half uur hoor, maar niet zie. Eén van de redenen dat ik niks zie is de ochtendmist – die aangeeft dat het wederom een prachtige zonnige warme dag gaat worden.
De buurman gebruikt een drone om zijn velden te besproeien
Ik moet toegeven: het is beter dan zo’n vliegtuigje of een tractor. Wat we hier hebben is een monocultuur, dus dan moet je de stoffen terug in de aarde stoppen die de planten er elk jaar uithalen. Dat is geen punt. Je kunt je aarde laten analyseren bij de Cooperativa, en dan zeggen ze je precies wat erin moet.
Nu gaat dat nog steeds wel met een tractor gepaard. Dat zijn te grote gewichten voor een drone. Een drone kan alleen de insecticide sproeien die ook nodig is voor zo’n monocultuur. Eén van de gevolgen van de teloorgang van diversiteit is dat de planten gevoeliger worden voor ziektes, en dat de insecten die hen eten, in het walhalla terecht komen – denken ze.
Teveel van hetzelfde is tegennatuurlijk
Dat lokt ellende uit. Diversiteit zorgt ervoor dat plantjes mekaar kunnen helpen, dat er verschillende insecten aangetrokken worden die op hun beurt dan weer gegeten worden door diverse kleine vierpotigen, vogel- en kikkersoorten, die dan weer opgepeuzeld worden door roofvogels en ooievaars.
Nu ben ik geen bioloog maar het lijkt me dat roofvogels en ooievaars van ouderdom sterven, want niemand kan of wil die vangen en opeten.
De natuur heeft het allemaal prima voor mekaar, als wij mensen ons er maar niet mee gaan bemoeien. Nu doen we dat natuurlijk al zolang als we bestaan wél, dus nu is die perpetuum mobile verstoord, en mogen we zelf ook de rotzooi opruimen. Voorbeeld: er zijn nu veel te veel rivierkreeftjes. Da´s niet zo’n punt, want er zijn een paar spanjaarden in het aanpalende dorpje neergestreken die de hele vallei leegvangen, en alles verkopen aan hippe restaurants in hun thuisland.
De rest is te klein om te vangen. Je kunt ze niet eens zien, laat staan vangen. Of je kunt wel bezig blijven. Jaren geleden hadden wij hier een vliegenplaag. Niemand wist hoe het kwam, maar feit was dat ik makkelijk twee in één klap kon vellen. Ik kon wel een half uur lang bezig zijn met meppen, en dan zat het binnen zó weer vol met van die in-hun-pootjes-wrijvende zwarte viezerikken.
In de velden gebruiken ze daar dan dus nu die drone voor
Geladen met chemische oorlogsvoering, dat dan weer wel, want dat is nog steeds geoorloofd in de eeuwigdurende strijd van mens tegen insect. Buiten in de velden is het een heel andere zaak dan binnen natuurlijk. In onze keuken lukt het om alles insectenvrij te houden met horren en vliegenstrips (net als een spinnenweb – een langzame plakkerige dood).
Gelukkig zijn er betere manieren om insecten te vangen. Hieronder vind je het concept van een geniale vliegenval. Probeer thuis maar ‘s. En als het niet lukt, drink je de rest van de lokdrank gewoon zelf op. Heb je er ook geen last meer van.
(Disclaimer: ik ben een beetje moe van het gedoe met trefwoorden en de dictatuur van Google. Dus hier zijn ze, en ik hoop ook op de slimheid van AI in deze kwestie dat het nog steeds gevonden en gelezen zal worden, maar dat ik mezelf niet hoef te dwingen om de juiste termen in de titel en koppen te gebruiken. #onbekendedrone #insecten #monocultuur #boeren)
Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Nederland, naar Termas-da-Azenha, Portugal. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen.
Sinds Covid verhuren we de huizen voor langere tijd.
Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.
In het weekend publiceren we de link op Bluesky, Facebook, op Pinterest en Instagram.