De meest ideale opvolging van woonomstandigheden is, naar mijn honorabele mening, als kind buiten opgroeien, in je latere puberteitsjaren in de stad totdat je een gezin zou willen beginnen, en je dan weer terugtrekken op het platteland. Dit recept wellicht herhalen in je middelbare jaren.
In de stad wonen heeft z’n voor en z’n na
Als kind wil je je vrijelijk kunnen bewegen. Ook al krijg je nu misschien in de wieg al je eerste beeldscherm gepresenteerd, dan nog wil je als kind je lichaam gebruiken; hollen en joelen. Toen ik als stads bleekneusje opgroeide, kon dat in de stad nog. Als je ‘s avonds maar met gewassen handen en alles helemaal heel (lijf en kleren) aan de eettafel zat, kon je na schooltijd doen wat je wou. Heerlijke vrijheid!
Toen mijn (stads)kinderen opgroeiden, gingen we dagelijks naar een van de speeltuinen in de buurt, want het verkeer was al dusdanig dat ze niet zomaar meer de straat op konden hollen, zoals ik vroeger. Daar kon ik dan zitten lezen, terwijl zij de (sociale) wereld verkenden in een veilig omhekt gebied. Nu kunnen stadskinderen zelfs niet meer in speeltuinen spelen, want hun ouders hebben werk te doen. Geen tijd om daar te gaan zitten lezen, en een schuin oogje op hen te houden.
In Portugal wonen relatief veel mensen in de stad
Lissabon-stad heeft wel veel, ontelbaar, zoals wij als kinderen zeiden, speeltuinen. Porto heeft er 39, met het plan om er nog 13 te creëeren. Wij vergelijken Lissabon altijd met Amsterdam, en Porto met Rotterdam. Iedere Nederlander weet, dat er in Amsterdam gebabbeld wordt, en in Rotterdam gewerkt.
In Porto verkopen ze de overhemden ook met al opgestroopte mouwen. Geen tijd om met je jong in een speeltuin te gaan zitten.
Coimbra, met haar 106.768 inwoners heeft er rond de 20. Een eigen plekje, meestal omhekt met kleurige plankjes, met een glijbaan, schommels en wat dies meer zij. Zandbakken doen we geloof ik niet meer aan, want kattenpoep en dus gevaarlijk. We zijn wat voorzichtiger geworden met de jeugd.
Maar goed, redelijk leefbaar als werkende ouder(s) met kind(eren), als je in de stad wilt wonen. In de buitengebieden kun je de speeltuinen op één hand tellen. In het aanpalende dorpje is een plekje gemaakt onderaan het kerkplein, ter grootte van drie postzegels, waar een glijbaan en een schommel elkaar lopen te verdringen. Alqueidão heeft er één. Paião heeft er één.
Verder is het niet zo nodig, want er is ruimte genoeg, en meestal niet veel verkeer.
Waarom hier zolang over doorgezeurd? Wel, omdat kinderen krijgen je leven niet-normaal verandert; je het beste voor ze wilt, en ze alles wilt geven wat ze nodig hebben. Toch? Niet dan? Dat is behalve je liefde, goed eten, en schone luiers ook frisse lucht en bewegingsvrijheid. De verantwoordelijkheid voor je gezin kan je bovendien vasthouden in een bepaalde situatie, of je juist loskoppelen ervan.
In ons geval was het loskoppelen. Terug naar de natuur. Een ander zal juist in de stad willen blijven wonen vanwege de voorzieningen, het tumult, werkgelegenheid en carrièrekansen, maar wel verhuizen naar een kindvriendelijke buurt. In de grote portugese steden zijn er veel van dat soort aangroeisels, vol met appartementencomplexen van zo’n 4, 5 verdiepingen hoog.
Veel ouders werken beiden; de kinderen gaan al jong naar de opvang, en spelen daar buiten. Niks nieuws onder de zon, zou je zeggen, behalve dan dat bijna een derde van de bevolking in Lissabon woont, en een derde van de ongeveer 84.650 nieuw-geborenen emigranten zijn. Terugkeerders uit Luxemburg, bijvoorbeeld. Brazilianen, remote workers, en mensen uit de voormalige koloniën Angola en Moçambique.
Ze willen allemaal in Lissabon wonen
En een enkeling in Porto, of één van de wat minder grote steden Braga, Coimbra, Leiria. De huizenprijzen in Lissabon gaan uit hun dak (haha) maar er zijn niet zóveel mensen die op het idee komen of het zich kunnen veroorloven om buiten te gaan wonen. Met of zonder kinderen, want dat is natuurlijk niet de enige reden dat je zou gaan verhuizen.
Toch is er een groeiende trend van mensen die ervoor kiezen om op het platteland te wonen, vooral onder jongeren en gekwalificeerde professionals, waaronder online ondernemers. Deze beweging wordt gemotiveerd door een zoektocht naar kwaliteit van leven, evenwicht tussen werk en persoonlijk leven en de mogelijkheid om op afstand te werken, wat een grotere flexibiliteit mogelijk maakt bij het kiezen van de woonplaats.
Bovendien heeft de groeiende populariteit van “digitaal nomadisme” in Portugal, vooral na pandemie, mensen van over de hele wereld, inclusief de portugezen zelf, aangetrokken tot landelijke gebieden die voldoende digitale infrastructuur en kwaliteit van leven bieden.
‘k Heb je mijn gedachtenhol ingelokt, lieve lezers, deze week. Wij zijn bezig met de eerste verdieping van Casa Principal, en onder het vegen, smeren, schuren en verven door is er een molentje in mijn hoofd onophoudelijk bezig met: “Wie gaan de nieuwe huurders zijn? Wie zou ik graag hier zien?”
Dan zijn bovenstaande berichten zeer hoopgevend, want ik wil het liefst een middelbaar stel, geen kinderen, wel met een onderneming, die de ruimte erg kunnen waarderen en nodig hebben.
Maar daarover gaan we het nog wel ‘s hebben tegen de tijd dat het klaar dreigt te komen.
Kan nog even duren …. patiência ….
.
Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Nederland, naar Termas-da-Azenha, Portugal.
We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen.
Sinds Covid verhuren we de huizen voor langere tijd.
Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.
In het weekend publiceren we de link op Bluesky, Facebook, op Pinterest en Instagram.