Portugal, Spanje, Frankrijk, Spanje, Portugal

Tweede deel van Reis naar het einde van de herrie

We rijden regelrecht een depressie in. Na een paar uurtjes dacht ik nog: “Wat een nostalgie, zo’n roadtrip, we zouden dat vaker moeten doen.” Het loopt een beetje anders. Op die berg (de cliffhanger van vorige week) kwam voornoemde depressie al ineens in de vorm van donkere sluipwolken stiekem over de piek, zodat ik met m’n zonneklep diep over m’n ogen getrokken flink vaart moest maken de berg af, want het werd een serieuze regenbui.

Op de berg van neef Bart is het weer nog onvoorspelbaarder als elders

Je hebt geen overzicht, je ziet de regenwolken niet aankomen. En kamperen is best wel een gedoe met regen, neem me niet kwalijk. Ook al heb ik een best grote bus met een echt bed erin, het zijn niet de kubieke meters die je normaal gesproken om je heen hebt. Plus alles wat je thuis wel hebt, en in die bus (kom je dan achter) niet.

Enfin, neef Bart zit er redelijk bij – ze hebben ook best wat kubieke meters ruimte binnen & buiten, maar wat daar het allermooist is, is de stilte. Ze zitten er nu een paar jaar, en het doet me erg denken aan onze begintijd. Je bent blij met van alles en nog wat, vooral ook omdat je je gezegend voelt omdat je je droom aan het waarmaken bent.

Nu is dromen waarmaken helemaal geweldig, maar niet altijd alleen maar. Je moet ook soms even door een depressietje, een terugvalletje, over een holletje, over een paar hobbels heen. Dat is geen punt voor Bart, want hij heeft zijn Esther, en Esther heeft haar Bart, dus dat geeft enorm veel energie. Zeker als je mekaar op middelbare leeftijd ontmoet, want dan weet je echt goed wat het waard is, de liefde.

Desondanks is het veel werk om je dromen waar te maken

En moet je soms door een depressie heen. Weet ik nu ook weer. Ik ga er nu letterlijk doorheen. Mijn dromen waarmaken – droompje-van-nu was: ik ga bij neef Bart op bezoek, leuk, gezellie met m’n familie, zie ik die prachtplek van hen, leer ik Esther kennen (dat was er nog niet van gekomen) en ga ik op m’n dooie gemakkie terug naar huis. Slingerend langs allerlei idyllische weggetjes, een stop bij een prachtig kerkje, een praatje met een vriendelijke waard die een heerlijk koppie koffie serveert ….

Hahaha. Dat droompje blijkt weliswaar in de Pyreneeën bij Bart en Esther redelijk waarheid, want er is daar inderdaad een prachtig kerkje, waar we ook nog ’s een mooi concert bij konden wonen; de vriendelijke waard van de camping schenkt een prima wijntje; en het is daar stil. Sta daar ’s even bij stil.

Het is stil.

Dat kan ik je moeilijk laten horen, want dat wil zeggen, dat je niks hoort, behalve het subtiele briesje door de takken, soms ’s een vogel(tje) of een vallend takje. Of je hoort het water van de berg afkabbelen. Je kunt wel meegenieten van een stukje van het concert, want die acoustiek in zo’n middeleeuws kerkje is ook wel heel bijzonder.

.

In de ijlere pure berglucht is die stilte alsof je door kristal loopt

Het ruikt heerlijk, je oren, ogen, zenuwen komen helemaal tot rust. Ik loop het laatste stuk naar hun huis, want schat-van-een-hond Mira en ik kunnen een wandeling zeker waarderen.

“Wat een zegen, die stilte” denk ik, en geniet van de zon tussen de bomen door, het stroompje dat ik twee keer moet oversteken (twee centimeter water met stapstenen tussendoor) en hoor heel vaag in het dal het kristallen kerkklokje. Bart en Esther organiseren retraites en wandeltochten – ja, dat snap je, daar vraagt deze omgeving om. Het lijkt me wel wat, even helemaal weg uit alles wat al die mensen om je heen dagelijks doen, en waar je zelf ook volop aan meedoet.

Even terug in de tijd. Geen herrie, geen gedoe, de basisdingen worden geregeld, en er wordt heerlijk voor je gekookt. Top hoor. Klik maar ’s even door, als je zenuwen hebt die tot rust moeten komen in de stilte en de berglucht. En/of als je graag in de buurt bent van mensen die hun dromen aan het waarmaken zijn, want dat geeft een bepaald soort energie en enthousiasme dat als een balsem of wellicht zelfs als katalysator werkt. (Als je zelf misschien een droom koestert.)

Wij gaan na twee dagen weer door

De plicht roept. Bovendien is er een Plan, om eindelijk ’s het jachthaventje van Orio te gaan bekijken, waar de Rode Bus met familie altijd langsscheurt op weg naar de Termas. Dan gaan we langs de andere kant om de Pyreneëen heen, want die liggen nogal in de weg.

De realiteit van mijn waargemaakte droompje komt nu neer op een grijze naargeestige winderige plek ONDER de snelweg. Pardon!? Jazeker, onder de snelweg, hoe halen ze het in hun hoofd om precies hier een camperplek te creeëren! We kunnen er nog net bij, het staat nog vol ook. “Wat hebben die mensen fout gedaan in hun leven dat ze zichzelf zo straffen?” vraag ik mijn zus, maar tja, wij staan hier ook … dus wat is hier nu precies misgegaan?

Ik ga jullie weer laten hangen, lieve lezers, deze keer geen Cliff- maar een HighWay-Hanger. Volgende week over hoe het allemaal goed kwam. Want dat doet het natuurlijk altijd.

(Disclaimer: ik ben het gedoe met zoekwoorden en de dictatuur van google een beetje beu. Dus hier zijn ze, en ik hoop ook op de slimheid van AI in dezen, dat het tóch gevonden en gelezen wordt, maar dat ik mezelf geen geweld aan hoef te doen om maar de goeie termen te gebruiken in de titel en de kopjes. #dromenwaarmaken #snelweg #vakantie Frankrijk #vakantie Spanje #vakantie Portugal)

.

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Nederland, naar Termas-da-Azenha, Portugal.

We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen.

Sinds Covid verhuren we de huizen voor langere tijd.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

In het weekend publiceren we de link op Bluesky, Facebook, op Pinterest en Instagram.