Vrijdag de 13e

Natuurlijk die ook nog. Vanaf 27 januari blijft ons weinig bespaard, lijkt het (1). En wat gebeurt er? Het waait zeer stevig, het plenst van tijd tot tijd, en het gaat niet meer ophouden tot morgenochtend. Dan krijgen we weer even een dagje respijt, en zondag gaat het weer door.

Is dat het effect van vrijdag de 13e?

Ik weet niet waar die weergoden last van hebben maar volgens mij mogen ze d’r pilletjes wel ’s nemen. Het is nu al gaande vanaf half januari, met die leuke klapper van een Kristin op de 27ste, en het lijkt alsof ze van geen ophouden weten.

Wind geeft op mij een effect van overbodig veel adrenaline aanmaken, en dat vind ik een heel vervelend gevoel. Het idee, dat een paar van onze daken nog steeds alleen maar vastzitten met ouwe dakpannen, plastic en bouwschuim maakt me ook niet echt veel rustiger.

Er zijn wel ’s vaker stormen in de winter. Logisch. Vervelend meestal, verder niet. De volgende dag is het weer over. In 2013 kregen we een zware, die ook lang doorduurde, maar dat bleef toch beperkt tot een nacht en een dag. In 2017 hadden we orkaan Leslie over, die angstwekkend was maar maar een paar uur duurde. Dan kun je al rap met de herstelwerkzaamheden beginnen, en dat werkt ook helend op je psyche. Nu strepen we de dagen af. 18 dagen alweer, als we vanaf Kristin tellen.

Ik probeer wat overgebleven water uit te vegen over de badhuisvloer, het is inmiddels best flink gezakt.

Ik sta her en der te vegen, werp een blik naar buiten, en zie het afdakje van Olifant bij de deur half opgerold liggen te klapperen. En het zonnepaneel erboven ook. O ja! Er was een steun afgebroken. Gister was het windstil maar ‘k heb er geen seconde meer aan gedacht. Bezig met plafonds in het Witte Huis, en het tellen van kapotte dakpannen voor de claim voor de verzekering.

Ik klop op Broes z’n deur – hij was weer naar bed gegaan want veel kunnen we toch niet doen, en vanwege de nieuwe storm was het wat onrustig vannacht. “Sorry Broes, we hebben weer effen een dingetje. Het afdakje van het Olifanthuis is voor een deel stukgewaaid, en dat ligt te klapperen, maar erger: het zonnepaneel ook. We moeten het dak op.”

De sterkte van de wind valt mee, voor vrijdag de 13e

Ik denk: ik ga er wel op, want dat dat stukje afdak weggewaaid is, is eigenlijk wel gunstig. Ik ben het lichtst, en het is niet ver op deze manier, dus … maar Broes duwt me opzij: “Geen sprake van.” en stapt op de ladder. Boven tilt hij ineens een paar dakpannen op … “Wat doe je nou???”

“Ik ga toch niet zomaar dat dak op, ik moet toch een paar steunen voor m’n voeten hebben? Hier!” en hij duwt de dakpan naar me toe. Ik kom natuurlijk toch ook naar boven, met een lang touw, dat – uiteraard – leuk in de knoop zit. Touwen en snoeren krijgen zichzelf altijd in de knoop, zeker op een moment dat het een mens heel slecht uitkomt. Nare karaktertjes zijn het.

Gelukkig heeft Broes een mes bij zich. Ha! We binden het paneel goed vast met vijf verschillende stukken touw. Als de één stukschuurt op die scherpe randjes, moeten de andere het maar overnemen. Hopelijk. Het afdakje geeft zich makkelijk gewonnen. De rest wat er nog op zit, binden we ook vast met touw.

En al die tijd dat we bezig zijn, schijnt de zon. Wel met wind, dat wel, die kan er geen genoeg van krijgen. Ga effen ergens anders uitblazen, wind, dan kunnen wij dat ook.

Daar zijn we nu echt wel aan toe, op vrijdag de 13e

(1) In de nacht van 27/01 kwam Kristin voorbij, en blies alles om en kapot wat ze tegenkwam. Wij komen er nog genadig vanaf, vergeleken bij andere slachtoffers. Er zijn duizenden mensen geëvacueerd, er zijn hele daken weggeblazen, bij Leiria lijkt het een oorlogsgebied. Montemor-o-Velho is overstroomd, en er is een dijk bij Coimbra ingestort, want daarna kwamen Leonardo, Martha, Nils en Orlana ook nog effen goeiendag zeggen.

.

(Disclaimer: ik ben een beetje moe van het gedoe met trefwoorden en de dictatuur van Google. Dus hier zijn ze, en ik hoop ook op de slimheid van AI in deze kwestie dat het nog steeds gevonden en gelezen zal worden, maar dat ik mezelf niet hoef te dwingen om de juiste termen in de titel en koppen te gebruiken. #vrijdagde13e #stormen #Portugal )

Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Nederland, naar Termas-da-Azenha, Portugal. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Sinds Covid verhuren we de huizen voor langere tijd.

Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.

In het weekend publiceren we de link op Bluesky, Facebook, op Pinterest en Instagram.