Met een boel bombarie werd depressie “Francis” aangekondigd, die vooral zou gaan huishouden op Madeira, maar wij kregen alvast een oranje alert. Geen punt. Voor volgend jaar, dus who cares?
De éne dag 2025, de andere 2026
Inderdaad een wereld van verschil! Ik had afgesproken om een oudejaars-afscheid-wandeling te maken met een vriendin en haar vriendelijke hondje. Bij haar in de buurt, en niet ver van ons, is een prachtig wandelgebied. Er staan zelfs hele oude pijnbomen, schots en scheef door elkaar, gewoon gegroeid waar hun moeder ze heeft neergegooid.
Redelijk zeldzaam in dit stuk van het land waar ongeveer alle Portugezen wonen (in de kuststrook, in de concentratie van de concentratie in het stuk van Porto naar Lissabon). Je ziet hier erg veel plantages. Eucalyptus voor papier, pijnbomen voor hout, olijven voor olie.
De zon scheen, blauwe lucht aan alle kanten, laatste dag 2025
Ik liet mijn jas achter hangend aan een olijfboom, want ik had geen zin om terug te lopen, en het was na 2 minuten al veel te warm mét. We zouden hier toch weer langskomen, en wie gaat er met een jas vandoor? Ondanks de hoogte toch hier en daar modder, want het regenwater heeft even de tijd nodig om door al die rotsen heen te suipelen richting ons in de vallei.
Geeft niet, je kunt er altijd omheen balanceren. De honden, vooral Mira, vinden dat superinteressant, om een mens zoiets idioots te zien doen. Zij banjeren er gewoon dwars doorheen, op hun blote pootjes. Modderige buik? Maakt dat nou uit! Geitenaroma in de lucht! Veel interessanter!
En ja zeg, daar was de herder met z’n kudde. “Moeten we niet terug?” vroeg J. wat angstig, want haar hondje is maar klein, en ze heeft ‘m ook nog niet zolang. “Welnee, herdershonden zijn meestal prima getraind hoor, en niet agressief. En Mira kent die geiten wel, zo komen ook wel ‘s bij ons langs.” Inderdaad, alles kits. Beetje snuffelen, beetje blaten, en één mannetjesgeit die wat uitdagend keek, van: Motjewat?Kommaaropdan! Even een gezellig praatje met de herder, en weer door.
Fijn rondje met het hondje
“Alvast een gelukkig nieuwjaar! Fijne avond” wensen we elkaar toe bij het afscheid.
De volgende dag was die ellendeling van een Francis er, als aangekondigd. Ik ben niet zo heel vroeg, zoals je kunt verwachten op Nieuwjaarsdag. We maken hetzelfde rondje maar dan andersom, Mira en ik. Grijs, modder, geen geiten, een heel andere ervaring. Alles omgekeerd inderdaad.
Welkom, 2026!
Het vorige jaar was zeker geen slechte, en jij begint alvast beroerd, Zesentwintig! Maar goed, dan kan het uiteindelijk alleen maar meevallen, wat denk je?
.
(Disclaimer: ik ben een beetje moe van het gedoe met trefwoorden en de dictatuur van Google. Dus hier zijn ze, en ik hoop ook op de slimheid van AI in deze kwestie dat het nog steeds gevonden en gelezen zal worden, maar dat ik mezelf niet hoef te dwingen om de juiste termen in de titel en koppen te gebruiken. #oud&nieuw #2025/2026 #wandeling)
Wijzijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Nederland, naar Termas-da-Azenha, Portugal. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen.
Sinds Covid verhuren we de huizen voor langere tijd.
Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.
In het weekend publiceren we de link op Bluesky, Facebook, op Pinterest en Instagram.