De politie agent aan mijn kant van het straatje is nog bezig met zijn laatste klantje. De jonge blonde agent aan de andere kant loopt een paar stappen mijn richting uit, maar kijkt niet naar mij, en maakt ook geen stopteken.
Ik rij dus rustig door naar de STOP om rechtsaf te slaan, en moet daar wachten op een ronkende sportauto, beetje een roestbak, met een jongeman met pet achter het stuur, die mijn straatje in wil. Hij ziet de politie, doet zijn knipperlicht uit, en maakt dat hij wegkomt.
Bang voor een boete
Dat was nou ‘s een echt LOL momentje – ik lach spontaan hardop. Ik had mazzel want ik reed al voorzichtig en langzaam, want er staat noodgedwongen een emmer verf naast Mira in de achterbak, en als ik rij zoals ik normaalgesproken doe, krijgt ze die zware emmer misschien op zich.
Daarvoor had ik ook al een grappig verkeersincident gehad. Met twee jongetjes. Ze staken over, zagen mij aankomen en vluchtten het middenstuk van de rotonde op. Ik reed al met die emmer, maar dat wisten zij natuurlijk niet. Ik liet ze voorgaan, en ze bedankten me met een vriendelijke wuif. “Graag gedaan, jongens” zei ik, en keek ze een beetje vertederd na.
De éen had hele rode wangen en flaporen. Heel charmant, ik heb een zwak voor flaporen.
Eerste jaar middenschool, al met een zware rugzak, en dan toch nog goeie manieren hebben in het verkeer. Direct daarna krijg ik voorrang van een lachende vrouw in een Fiatje. “Obrigada!” zwaai ik terug. Ze hebben blijkbaar een blik Fiatjes opengetrokken, want je ziet ze veel in Figueira tegenwoordig.
Het zijn natuurlijk ook fijne stadsautootjes, en ze hebben niet zo’n chagrijnige snuit als de nieuwe Mini. Die zijn trouwens nog obese ook. Ik zag pas een échte ouwe Mini – die zijn zó schattig! Als een lachende hollende peuter die net een paar maanden kan lopen. Maar ik dwaal af.
We zijn nét aan een boete ontsnapt
Mira moet eigenlijk in zo’n speciale bench gepropt, of met een harnas aan de veiligheidsriem. Ik doe haar altijd wel haar tuigje om, maar ze zit niet vast. We doen net alsof, met de riem aan de hoofdsteun van de achterbank hangend. Ze begrijpt dat, want ze duikt er altijd onderdoor, zodat-ie over haar heen hangt. Ze zit in de achterbak, met alle hoofdsteunen omhoog. Ik zie haar niet snel door de voorruit knallen in geval van een ongeluk …
De riem heeft dezelfde kleur als haar haar, dus knappe politie-agent die dat in de gauwigheid in het voorbijrijden opmerkt. Sowieso zien wij niet veel politie hier. Er rijdt wel ‘s een GNR auto langs – de Guarda Nacional Republicana – maar die zijn dan gewoon onderweg van hier naar daar.
Er gebeurt hier nooit niks, dus ja, geen reden om veel blauw op straat te hebben. Pas in Soure, heel bijzonder, politie te paard.
In de stad idem dito, hoewel je daar wel wat meer politie ziet. Maar als ze zo staan te controleren, kun je wel dikke pech hebben! De laatste keer was weliswaar iets van Kerst 13 jaar geleden, maar het litteken doet nog pijn, zeg maar. Toen liepen we in een fuik, en omdat er geen andere kandidaten waren, werd ik gestopt. Precies toen ik een nieuwe auto had, en vergeten was om ‘m op tijd te laten keuren.
Dat zat nog niet in mijn systeem, en het was een week verlopen. Hij had weinig praatjes, de karikatuur-politieman met snor en zonnebril, nam mijn rijbewijs en papieren mee, en kwam terug met een extra papiertje. Een bon van 250 euro. Het mooiste was: ik was de laatste klant van de dag. Het was vijf voor vijf, ze pakten in en gingen weg, me naar adem happend achterlatend.
Dankjewel schattebout. Leuk Kerstcadeautje!
We zijn vandaag aan zo’n zelfde boete ontsnapt
Net als die ronkende sportauto.
.
(Disclaimer: ik ben een beetje moe van het gedoe met trefwoorden en de dictatuur van Google. Dus hier zijn ze, en ik hoop ook op de slimheid van AI in deze kwestie dat het nog steeds gevonden en gelezen zal worden, maar dat ik mezelf niet hoef te dwingen om de juiste termen in de titel en koppen te gebruiken. #boete #politiecontrole #verkeersboete )
Wijzijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Nederland, naar Termas-da-Azenha, Portugal. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Sinds Covid verhuren we de huizen voor langere tijd.
Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.
In het weekend publiceren we de link op Bluesky, Facebook, op Pinterest en Instagram.