Netjes aansluiten, op je beurt wachten, geen probleem want er zijn drie loketten open, bemensd en al. Hiephiephoera. Ik kom net uit de Flixbus gerold, en ben naar het treinstation gehold.
In korte tijd fan van de Flixbus geworden
Het was een ontdekking van neef Bart die in november langskwam om mee te helpen. Nee, wacht even, eigenlijk was het een ontdekking van vriendin Anja die jarenlang een Guesthouse in Coimbra runde en ALLES afwist over hoe je waar wat moest doen en komen en waarom. Dat weten vijfsterrengastvrouwen. (Bij ons in de buitengebieden kwamen de portugese gasten altijd met eigen vervoer, de kampeerders ook, en de andere vakantievierders met een huurautootje, dus dat hoefde ik niet te weten.)
Als je naar Porto vliegt, is het een beetje ingewikkelder dan naar Lissabon. Het vliegveld in de hoofdstad ligt ongeveer middenin de stad, dus het is een ritje van max 10 minuten naar het treinstation met bus of taxi. In Porto moet je eerst met de metro, overstappen op een andere metro, dan naar het treinstation lopen, en meestal nog een keer overstappen. Vooral die metro vind ik als taalsprekende inwoner nog ingewikkeld met al die kleurenschema’s.
Anja appt op mijn vraag: “Jaaa, errug makkeluk! Uit het vliegtuig rechtsaf, zo de bus in, staat aangegeven, kijk maar ff op hun site.” En zeker is het makkeluk, en het staat verd*md ook nog aangegeven ook zeg. Ze gaan ook nog ’s verrukkeluk vroeg, omdat je er ondanks alle gemak nog steeds wel op tijd moet zijn, op dat vliegveld. Ik sta dus om 6:45 op Coimbra waar diverse blauwe (Rede Expressos) en groene (Flix) bussen klaar staan om te vertrekken.
Nu nog uitvinden hoe dat gaat met boarden, in die Flixbus
Ik heb heel onbenullig en ouderwets de dingen die ik per mail kreeg geprint, dus als enige sta ik te zwaaien met een stapel A4-tjes. De Moderne Mensch pakt de telefoon, klikt wat, houdt die onder de telefoon van de bestuurder, en mag instappen. “Dit is niet geldig als instapbewijs, u hebt een mail gekregen met de boardingpass” zegt de chauffeur met opgetrokken neus tegen mijn A4-tjes (het is nog vroeg) maar helpt me gelukkig wel verder, want ondanks dat het makkeluk is moet je wel aan de regels houden.
“Uw naam?” vraagt hij, en scrollt op z’n telefoon de hele passagierslijst na. En ja hoor, dat sta ik tussen dus ik mag erin. Op het vliegveld ben ik weer bij, en zwaai met m’n boardingpass op m’n telefoon het hekje open, dus ik ben nog niet zo debiel en oud als je zou denken. Ik had de app moeten downloaden van de Flixbus. Weet ik veel. Dat hadden ze er niet bijgezet, op de site. Misschien omdat iedereen het boeken sowieso al op de telefoon doet.
Behalve de Flixbus heb je ook de Rede Expressos en BlaBla Car Bus
De laatste gaat maar één keer per dag, voor zover ik het kan bekijken, en de Rede Expressos net zo vaak als de Flixbus. Ze kosten ongeveer allemaal hetzelfde, en ze doen en bieden ook ongeveer allemaal hetzelfde, alleen bij de Flix kun je voor een paar euro meer de stoel naast je erbij boeken. Wat ik uiteraard onmiddelluk gedaan heb. Als je alles over busreizen wilt weten, klik dan hier even door.
Goed. Allemaal fijn met dat makkelukke online gedoe maar als ik het treinstation binnenhol, ben ik toch wel blij dat de loketten open zijn en dat er mensen zitten. Geen behoefte meer aan zoektochten naar een machine die me een kaartje naar Bifurcação de Lares wil verkopen. Het is een lange zit geweest.
Naast me aan het loket staat een mollig stel met flinke rolkoffers te proberen een kaartje te kopen naar Coimbra-A, het kopstation in hartje Coimbra. Het wordt verbouwd, en is niet meer in functie. De bussen hebben het overgenomen. De loketbediende spreekt blijkbaar weinig tot geen engels, en als ik het doorheb, en m’n kaartje heb gescoord, leun ik wat naar hen toe en zeg: “Coimbra-A is closed, you can’t go there by train anymore. You could take a bus or a taxi.”
De vrouw kijkt me aan alsof ik naar poep stink. De man lijkt zoveel op z’n welgedane rolkoffer dat je daar automatisch al niet tegen spreekt, en ik voeg er nog maar aan toe: “I would take a taxi, it’s the easiest.” En na deze slecht-ontvangen goede daad maak ik me uit de voeten. Ik gniffel in mezelf als ze naderhand langs me heen lopen, al foeterend op de portugezen en het openbaar vervoer.
“Vast Amerikanen” denk ik bij mezelf. Excuseer voor als het een vooroordeel zou blijken te zijn.
.
(Disclaimer: ik ben een beetje moe van het gedoe met trefwoorden en de dictatuur van Google. Dus hier zijn ze, en ik hoop ook op de slimheid van AI in deze kwestie dat het nog steeds gevonden en gelezen zal worden, maar dat ik mezelf niet hoef te dwingen om de juiste termen in de titel en koppen te gebruiken. #Flixbus #RedeExpressos #trein )
Wij zijn in 2000 verhuisd van Rotterdam, Nederland, naar Termas-da-Azenha, Portugal. We zijn bezig gegaan met het herstel van een van Portugal’s erfgoederen: Termas-da-Azenha, een oud kuuroord. Overal vind je mozaieken en muurschilderingen. Sinds Covid verhuren we de huizen voor langere tijd.
Elke week een blogje over wat er zo om ons heen gebeurt. Lichte kost, makkelijk te lezen, een paar minuutjes in een andere wereld. Even wat meer weten over hoe het reilt en zeilt in Portugal. Mocht je je vakantie naar Portugal plannen, zou dit een goede voorbereiding kunnen zijn.
In het weekend publiceren we de link op Bluesky, Facebook, op Pinterest en Instagram.